Πριν από ορισμένα χρόνια, οι μαθητές εξετάζονταν σε 4 μαθήματα στην Γ’ Λυκείου. Σκοπός τους ήταν να αριστεύσουν, ούτως ώστε να εισαχθούν με επιτυχία στη Σχολή της αρεσκείας τους. Ανάλογα με το βαθμό που συγκέντρωναν σε αυτά τα 4 μαθήματα, έμπαιναν σε μία σχολή που είχαν δηλώσει μέσα από το Μηχανογραφικό τους. Αυτό ήταν το περιβόητο σύστημα των Δεσμών.

Λίγο αργότερα, επαναπροσδιορίστηκε ο τρόπος εισαγωγής στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές της Ελλάδας. Για να ανταποκρίνεται περισσότερο στις συνθήκες της σύγχρονης εποχής, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων έκρινε απαραίτητη τη μετατροπή των Δεσμών. Πλέον οι εξετάσεις για τους μαθητές πολλαπλασιάστηκαν. Αντί για 4 μαθήματα στη Γ’ Λυκείου, διαγωνίζονταν σε πολλά περισσότερα και μάλιστα σε δύο χρονιές. Με αυτό τον τρόπο, για να μπορέσει κάποιος να εισαχθεί σε ένα ελληνικό Πανεπιστήμιο, θα έπρεπε πρώτα να έχει ολοκληρώσει τις εξετάσεις του σε περισσότερα από 20 μαθήματα.

Ωστόσο, ούτε και αυτό το σύστημα εισαγωγής στις Σχολές της χώρας δεν μπόρεσε να κατευνάσει τις αντιδράσεις που δημιουργούνταν. Επομένως, χρειαζόταν μια ακόμη αλλαγή. Μια ριζική αλλαγή, η οποία θα προσέφερε ηρεμία στους μαθητές και ταυτόχρονα θα έκανε το σύστημα πιο δίκαιο. Αυτό που αποφασίστηκε είναι πράγματι ριζοσπαστικό, ενώ φαίνεται πως έχει διχάσει την κοινωνία. Πλέον, οι μαθητές αποκτούν ελεύθερη πρόσβαση στις σχολές της Ελλάδας. Ανάλογα με την επιθυμία του, ο κάθε μαθητής θα εισάγεται σε μία από αυτές τις σχολές. Το καλύτερο είναι φυσικά ότι δεν απαιτείται να διαπρέψει στις Πανελλήνιες εξετάσεις.

Θα κρίνεται πλέον από την απόδοσή του εντός της σχολής, ώστε να αποδειχθεί αν όντως αξίζει να είναι μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας ή όχι. Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτό το μέτρο είναι ιδανικό, ενώ άλλοι δηλώνουν την ανησυχία τους για την έλλειψη αξιολόγησης. Ο χρόνος θα δείξει αν όντως το μέτρο κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι όμως σε κάθε περίπτωση κάτι καινοτόμο, που στόχο έχει τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος.